бялдууч
Монголоор
[засварлах]Үгийн гарал
[засварлах]Үгийн дуудлага
[засварлах]- [bilꞌdu:ʧĭ]
Үндэсний бичиг
[засварлах]
- ᠪᠢ᠊ᠯᠳ᠋ᠠᠣ᠊ᠴ᠊ᠢ
- (билдаучи)
Үгийн утга
[засварлах]- тэм.
- Эрхтэн дархтан буюу өөрт ашиг бүхий хүнд саймсран долдгонодог хүн, бусдад саймшрагч
Ойролцоо үг
[засварлах]Нийлмэл үг
[засварлах]- бялдууч зан - зусарч зан
- бялдууч хүн - зусарч хүн, долдгонуур хүн
Зөв бичихзүй
[засварлах]Кирил бичгийн зөв бичихзүй
[засварлах]бял|дууч нэр. бялдуучийн, бялдуучид, бялдуучаас
Үндэсний бичгийн зөв бичихзүй
[засварлах]Орчуулга
[засварлах]Хоршоо үг
[засварлах]Товчилсон үг
[засварлах]Хэлц үг
[засварлах]Өвөрмөц хэлц
[засварлах]Хэвшмэл хэлц
[засварлах]- Бааран хүнд нохой амраг
- Бялдууч хүнд ноён амраг
- Биширч явбал номтой таарахгүй
- Бялдууч явбал олонтой таарахгүй
- Бялдууч хүн дийлсэн талд нь
- Бяцхан хүүхэд инээсэн талд нь
- Бялдууч хүн илүү арван таван газар гүйнэ
- Бялдууч хүнийг ноён хөөдөггүй
- Бяцхан хурим дээжээр цэглэдэг
- Бялдууч хүн дээдээр цэглэдэг
- Шударга хүн зан гүдэс
- үг эрс
- Бялдууч хүн ааль уран
- үг мяруус