булчин

Wiktionary-с
Шууд очих: залуурдлага, хайлт

Монголоор[засварлах]

Үгийн гарал[засварлах]

Үгийн дуудлага[засварлах]

[bulʧin]

Үндэсний бичиг[засварлах]

Blcieit
(булчинг)

Үгийн үндэс[засварлах]

Үгийн утга[засварлах]

нэр.
  1. биезүй. Хүн, амьтны агших сунах чадалтай хөдөлгөөнт эрхтэн
  2. Хүн, амьтны гар хөлний булцгар махны тусгай нэр
  3. Шөрмөс холилдсон мах
  4. шилж. Чадал тэнхээтэй, шөрмөслөг байдал

Холбоо үг[засварлах]

булчин агших - булчин агчих
булчин сулрах - булчин агших сунах нь муудах, тавирах
булчин сунах - булчин нь уртсах
булчин тасрах - гар хөлний булчин мах тасрах
булчинтай залуу - шөрмөстэй залуу, чадалтай залуу

Хоршоо үг[засварлах]

  • булчин мах - гар хөлийн булцгар мах
  • булчин шөрмөс - эд эрхтнийг хөдөлгөх эрхтэн

Ойролцоо үг[засварлах]

Эсрэг үг[засварлах]

Этгээд үг[засварлах]

Товчилсон үг[засварлах]

Өвөрмөц хэлц[засварлах]

Хэвшмэл хэлц[засварлах]

Булхай буруу хандана
Булчин өөр лүүгээ хандана
Булхай гадагшаа хандана
Булчин дотогшоо хандана
Булчин бурхан
Хэрсэн чөтгөр
Буянгүй хүнд
Булчин мах таарна
Гар бариад
Бугуй барих
Бугуй бариад
Булчин атгах

Аман зохиолд орсон нь[засварлах]

Зүйр үг[засварлах]

Цэцэн үг[засварлах]

Сургаал үг[засварлах]

Зөв бичихзүй[засварлах]

Кирил бичиг[засварлах]

бул|чин нэр. ~ задрах тахал шилж. (чадал) ~тай залуу, булчингийн, булчинг, булчинд, булчингаар

Монгол бичиг[засварлах]

Blcieit oa
Blcieit dO
Blcieit I
Blcieit fca
Blcieit iie*
Blcieit DeI
Blcieit forogO
Blcieit iiea
Blcieit ooa
/~гийн /~д /~г /~аас /~аар /~тай /~руу /~аа /~ууд

Орчуулга[засварлах]