оргодол

Wiktionary-с
Jump to navigation Jump to search

Монголоор[засварлах]

Үгийн гарал[засварлах]

Үгийн дуудлага[засварлах]

[orǧodol]

Үндэсний бичиг[засварлах]

ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ
(оргудул)

Галиглах зарчим

Үгийн утга[засварлах]

нэр.
  1. Ял шийтгэлээс дутаасан хүн
  2. хуучир. Төр буюу ноёлогч ангийг эсэр­гүүцэн боссон этгээд

Ойролцоо үг[засварлах]

Нийлмэл үг[засварлах]

оргодол хүн - оргон зугтсан хүн
цагааны оргодол - цагаантны цэргээс дутаасан хүн

Зөв бичихзүй[засварлах]

Үг хувилгах зарчим

Кирил бичгийн зөв бичихзүй[засварлах]

ор|го|дол нэр. оргодлыг, оргодолд, оргодлоос, о.тоо оргод­лууд

Үндэсний бичгийн зөв бичихзүй[засварлах]

ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠤ‍᠊ᠨ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠳ᠋ᠣ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠊ᠢ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠡᠴ᠊‍᠊ᠨ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠢᠶᠡᠷ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠲ᠋‍ᠠ‍᠊ᠢ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠡᠣ᠊᠊ᠷᠣ᠊ᡍᠣ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠢᠶᠡ‍᠊ᠨ
ᠡᠣ᠊᠊ᠷᡍᠣ᠊ᠳ᠋‍ᠠ‍ᠯ ᠣ᠊ᠣ᠊᠊ᠨ

/~ын /~д /~ыг /~оос /~оор /~той /~руу /~оо /~ууд

Орчуулга[засварлах]

Хоршоо үг[засварлах]

  • оргодол босуул - а.ял шийтгэлээс оргон зайлсан этгээд; б.төрийн эсрэг тэрслэн боссон этгээд

Товчилсон үг[засварлах]

Хэлц үг[засварлах]

Өвөрмөц хэлц[засварлах]

Хэвшмэл хэлц[засварлах]

Аман зохиолд орсон нь[засварлах]

Зүйр үг[засварлах]

Оронгүй оргодол
Замгүй завхуул

Тайлбар: орон гэргүй зайгуул